Κι άλλο;

Διαβάζω τη θλίψη σου από μακριά, κοιτάω πιο κοντά να βρω τη λάμψη στα δικά μου μάτια, χάθηκε κι αυτή κι ας έπλασες το άκρο μου πάλι από την αρχή αφού έφυγε το χάδι σου, ξέφυγε η φωνή σου, κάλυψε τον λόγο για να σε ζητώ και τώρα συντροφιά έχω ένα κουρασμένο χαμόγελο αφού η δική μου καινούρια χαρά αδιάφορα σε κοιτά, το στεγνό μου στόμα άγαλμα από μάρμαρο λευκό βαμμένο, άδειο μυαλό, χωρίς σχόλιο, ανάσα παίρνω και πάλι ξεκινώ πορεία σε ένα πιο εξωτικό μέρος χωρίς πουλημένες προσδοκίες και κόκκινους λεκέδες, με τη γυμνή μου πνοή να τρυπάει τα δικά σου σωθικά και εδώ βρέχει, φοβάσαι, εγώ κοιτάω ψηλά χωρίς ομπρέλα κι αισθάνομαι το βλέμμα σου να με τρυπάει αδιάκριτα μα κρατάω καθρέφτη.
Σε ξεγέλασα, το ξέρω, δε το ήθελα, έτυχε λεω ξανά και ξανά, κλείνω το μάτι και ανάμεσα στις μαύρες κουκίδες βλέπω μια μορφή άδεια, κενή, ένα περίγραμμα λεπτό το επιλέγω μα φεύγει από το σταυρόνημα, το κουνάω, το αντιγράφω και αλλάζει ιδιότητα χωρίς να το θέλω, χρησιμοποιώ παλιό λογισμικό, μήπως θα με πιάσει κανείς; Ό, τι θέλω κάνω εδώ και καιρό, έχασα κάτι, βρήκα κάτι άλλο πιο σημαντικό την ηρεμία μου ρε συ. Συγνώμη μα σε ευχαριστώ.