Πρώτη γιορτή

Ήρθα για λίγο κι έκατσα πολύ
Και το μαχαίρι μου χρησιμοποίησα και τη φωνή μου μαζί,
Αναρωτιέσαι σήμερα πώς το μικρό μου μαύρο φόρεμα σκέπασε το λεκέ από το ροζέ κρασί σου πάνω στον καναπέ.
Έβλεπα το νησί, τα κάδρα σου είχαν όλα ένα χέρι ζωγραφισμένο και εγώ περήφανη κοιτούσα τα ίχνη που άφηνε το αεροπλάνο
Ένα μεγάλο μπολ με φιστίκια και τυριά λιωμένα στο στόμα μου, ένα γέλιο και ο Δ που ξέρει, η Ε με νόημα στα μάτια και μια πόρτα που ανοιγόκλεινε με το ρυθμό των δακρύων μου
Δε κατάλαβα μόνο, γιατί εκείνη ήρθε πάλι ξαφνικά αφού στο τέλος της νύχτας είπε αντίο, αντίο για σήμερα κι ησύχασε εσύ για αύριο...